• Erline

Anders dan verwacht.

Bijgewerkt: jul 31

Iedere dag probeer ik het beste uit mezelf te halen, maar een succesvolle dag is voor mij niet hetzelfde als voor velen. Ik ben sterk, maar niet zoals het in deze maatschappij wordt verwacht. Leren totaal anders leven om te kunnen verder gaan met een lichaam dat niet functioneert zoals het hoort, is een moeilijk proces, aanvaarden dat ik niet kan wat een ander kan of dat ik niet meer kan wat ik vroeger nog wel kon is confronterend en soms heel hard. Iedere dag opnieuw zijn kleine dingen voor mij grote uitdagingen. Ik leef al meer dan 10 jaar op deze manier, terwijl velen het waarschijnlijk niet weten, want "je ziet het niet". Je merkt het, wanneer je langer bij mij bent, langer met mij praat,...


Er zijn pogingen gedaan te labelen... CVS, Fibromyalgie, Lyme,... maar intussen heb ik door dat dit pogingen zijn die zeggen "Ik weet niet wat er met jou aan de hand is." Ik denk dat ik dit het meest frustrerend vind, niet weten waarom en er zo dus ook niet gericht iets aan kan doen.


Vaak heb ik het gevoel te moeten doen alsof... Ik heb dat ook lang gedaan, maar het werd te vermoeiend in het bijzijn van anderen te vechten tegen mijn lichaam om "normaal" over te komen en gerespecteerd te worden. Ik heb veel dromen moeten opgeven, mijn studies, ambities, reizen die ik wilde maken, de sporten die ik zeer graag deed,...


De fotostudio en het zingen zorgen ervoor dat ik toch gedreven ben en kan samenwerken met anderen. Verschillende samenwerkingen liepen er ook op stuk, maar dat heb ik intussen leren aanvaarden. Ik ben trots op wat ik doe, ondanks de weg ernaartoe niet altijd makkelijk is. Maar wie denkt dat ik iedere dag lekker bezig ben met wat ik graag doe en daar mijn geld mee verdien,... dat is helemaal niet zo.


Bij deze hoop ik ook de blindheid die o.a. sociale media veroorzaken toch even te doorbreken. Achter ieder succes dat je ziet van mij, schuilen veel meer slechte momenten, veel pijn en veel momenten van herstel. Maar die ga ik uiteraard niet posten. Ik kan ook op weinig kansen ingaan omdat ik o.a. alleen geen lange afstanden kan afleggen,... dit maakt mij afhankelijk van anderen wat best frustrerend kan zijn.


Ik ben al op veel onbegrip gebotst. Wanneer ik ergens niet bij ben, ik als eerste weer naar huis ga, ik een gesprek uit de weg ga, ik andere prioriteiten heb,... Ook hier trek ik mij intussen nog weinig van aan, maar ook dat was een leerproces. Als schoolgaand kind was dit een hel, ik werd niet gehoord terwijl ik duidelijk liet horen dat ik mij slecht voelde. Ik vocht tegen de slaap en begaf het vaak op mijn schoolbank. Ik ging van veelbelovende leerling naar een rebel die zomaar durfde slapen in de klas. Dit was voor mij zeer heftig en voelt nog steeds raar wanneer ik eraan terugdenk.


Ik heb intussen denk ik leren uitstralen dat mensen niet te veel moeten verwachten van mij en ik probeer ook niets te verwachten van anderen. Het is een rare gewoonte van mensen om boos te worden wanneer hun eigen verwachtingen niet worden ingevuld. Wanneer iemand mij iets vraagt en ik zeg neen, zal ik er niet meer van wakker liggen als die persoon ontevreden zou zijn, dat heeft uiteindelijk niks met mij te maken.


Het moeilijkste vind ik nog, wanneer ik nieuwe mensen ontmoet waarmee ik wil samenwerken, van bij het begin eerlijk te zijn over mijn grenzen en mijn noden... dit uit schrik dat ze dan niet meer met mij zouden willen samenwerken. Ik heb mij al zeer slecht gevoeld op momenten dat ik verwacht werd iets te doen, maar ik eigenlijk doodmoe was en het niet durfde te zeggen, ik moet dat fysiek zwaar bekopen... en dat wil ik niet meer. Ik wil mezelf ten volle respecteren door niet meer weg te steken hoe ik mij voel.

0 keer bekeken

© 2020 by Erline Van Hijfte